Vijf jaar in de gehandicaptenzorg

Ik dacht dat het leuk zou zijn om wat meer over mijn werk te vertellen. De laatste tijd kreeg ik wat vragen over die gekke werktijden en over de ‘kids’ zoals ik ze noem. Ik werk namelijk in de gehandicaptenzorg met jongeren en kinderen, al sinds mijn 17e toen ik nog in 5VWO zat. Vandaag vertel ik er alles over!

Destijds moesten wij in het vierde en vijfde jaar van het VWO de zogenoemde ‘OVO’ (oriëntatie op vervolgonderwijs) uren maken. Dagen meelopen bij mogelijk toekomstige opleidingen of een dagje meelopen in een instelling waar ik zelf graag zou willen werken. De beste vriendin van mijn zus werkte destijds bij het logeerhuis en vroeg of dat ik het leuk vond om een dagje mee te lopen.

Het dagje meelopen was heel erg leuk: ik had meteen zoveel geleerd! De collega’s waren aardig en vertelde mij van alles. Enkele maanden later werd ik gebeld: of ik interesse had in een baan. ‘Ja!’ was mijn eerste reactie.

Werken in de gehandicaptenzorg vind ik het leukste wat je kunt doen

Ik zie mijn baan in de gehandicaptenzorg niet als een bijbaantje. Het is een grote verantwoordelijkheid: ik begeleid en help waar nodig kinderen en jongeren met een (mentale en/of fysieke) beperking. In het logeerhuis komen ze om te logeren en dit wordt ook wel gezien als een opvang voor in het weekend, de midweek of in de vakanties. Soms om het gezin een beetje te ontlasten, soms voor eigen ontwikkeling: iedereen komt er om andere redenen. Ieder kind heeft zijn eigen Individueel Plan met eigen leerdoelen. Voor de één draaien deze rondom basis ADL vaardigheden (algemeen dagelijkse levensverrichtingen), voor anderen is het gericht op sociale vaardigheden.

Rustmomenten worden afgewisseld met activiteiten zoals wandelen, knutselen, spelen en in de vakanties ondernemen we wel eens uitstapjes. Verder is het logeerhuis zoals een ieder huishouden: er wordt geslapen, gegeten, (af)gewassen en geleefd. Tot op de dag van vandaag ga ik met enorm veel plezier naar mijn werk.

‘Het is niet alleen maar knutselen met kinderen’

Nu heb ik enorm veel geluk gehad en ben ik er per toeval ingerold. Affiniteit met de gezondheidszorg en een zorgende persoonlijkheid zijn misschien belangrijker dan dat papiertje. Je moet het kunnen: het is niet alleen maar knutselen met kinderen. Het gaat om ieder aspect: kinderen (helpen met) douchen, verschonen, eten geven. Daarnaast komt er ook een groot stuk gedragsproblematiek bij kijken: dit kan soms best pittig zijn. Het ene kind is vrijwel volledig afhankelijk van jouw hulp, een ander kind komt heel ver met begeleiding of sturing.

Op de werkvloer heb ik veel geleerd en mijzelf ook echt ontwikkeld. Ieder jaar volg ik weer een aantal cursussen en doe ik weer nieuwe ervaringen op. Ik heb geleerd om geduldig te zijn en om door te pakken. Hoe leuk of hoe vermoeiend het soms ook kan zijn, het is essentieel om niet in negativiteit te blijven hangen. Hoewel ik psychologie studeer, sluit deze baan ontzettend goed bij mij én mijn opleiding aan! Inmiddels werk ik er vijf jaar (en hopelijk nog een paar jaartjes langer!) met ontzettend veel plezier. Geen enkele dag is hetzelfde, dat maakt het nog leuker. Kinderen komen en gaan, je bouwt echt een band met ze op.

Hebben jullie ervaring in de gehandicaptenzorg? Ik las hier en daar in de reacties dat een aantal lezers zelf ook SPH of iets daar aan gerelateerd hebben gedaan. Hopelijk heb ik jullie vragen beantwoord! :-)

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

  • Wat leuk om te lezen! Ik loop stage op een vso, waar veel leerlingen ook naar een logeerhuis oid gaan. Erg toffe doelgroep! Ik heb alleen nog wel een vraagje; als jij een totaal andere opleiding had gedaan, had je er dan ook nog kunnen werken? Omdat ik het best bijzonder vind dat je zonder diploma daar kan werken, zelfs toen je nog vwo deed. Ik zit in het laatste jaar mbo (pedagogisch medewerker jeugdzorg), maar mij wordt sterk aangeraden om hbo te doen, omdat ze steeds vaker een hbo diploma eisen.

    • Ik heb echt mazzel gehad: als ik (stel) bedrijfskunde had gestudeerd en daarmee had gesolliciteerd, was ik niet aangenomen. Maar het heeft altijd mijn ambitie gehad om in de zorg te werken, dus dat was hen aan het begin ook wel duidelijk! Op basis van mijn VWO had ik overigens een assistent functie en naarmate ik meer diploma’s haalde, kon ik in functie omhoog (ik ben inmiddels begeleider oo basis van mijn afgeronde WO bachelor). Ik denk dat het per instelling verschilt wat er gezocht/ gevraagd wordt en ik denk dat een HBO sollicitant inderdaad altijd boven een MBO sollicitant wordt gekozen, tenzij je echt heel veel en goede ervaring hebt! ?

  • Wat gaaf dat je al zo lang met deze doelgroep werkt! Dat is zeker niet zomaar een baantje. Heel erg interessant om erover te lezen.

  • Leuk om te lezen dat je er zoveel plezier mee hebt :). Ik doe Social Work en heb stage gelopen bij een woning waar oudere mensen met een (meervoudige) beperking wonen. Hoewel mijn interesse meer bij de ietwat jongere mensen ligt, was dit wel heel erg leerzaam en leuk! Je bouwt inderdaad een band met ze op. Ik doe ook vrijwilligerswerk bij een orkest waar mensen met een beperking muziek maken. Zo leuk om te zien dat ze van elk klein dingetje zo kunnen genieten! Hoop dat ik dit nog lang kan doen!

  • jeetje alweer vijf jaar! Ik studeer op dit moment mbo verpleegkunde, laatste jaar. Ik heb eerlijk gezegd niets met de verstandelijke gehandicaptenzorg. Ieder z’n ding zeg maar. Wat jij hebt met verstandelijke gehandicaptenzorg heb ik meer met de dementerende / ouderenzorg. Daar werk ik nu ook al zo’n 4 jaar in! Ook alweer lang als ik er zo over na denk.

  • Oeps, ik lees dit nu pas maar daarom niet minder leuk! Leuk dat je mijn vragen wat hebt beantwoord en dat je er een blogje hebt over geschreven! Ik denk ook vooral dat het iets is waar je voor ‘gemaakt’ moet zijn, om met passie in de gehandicaptenzorg te kunnen staan. Ik wens je nog veel succes / plezier toe in het logeerhuis! X