Raceverslag: NN Kwart Marathon Rotterdam 2018

Afgelopen weekend stond in het teken van de hele en de kwart marathon Rotterdam. Spannend, want ik zou voor het derde jaar op rij hem weer gaan lopen! Afgelopen jaar moest ik de Bruggenloop en de CPC door blessures aan mij voorbij laten gaan, maar afgelopen weekend durfde ik een wedstrijd eindelijk weer aan. Ik vertel je alles over mijn ervaring met de kwart marathon Rotterdam!

Kwart marathon Rotterdam

Dit jaar viel de (kwart) Marathon van Rotterdam op 8 april, vorig jaar was dat 9 april. Qua training moet ik bekennen dat ik wederom bijna niet gelopen heb: al ruim vijf maanden niet meer. Oktober begon ik met mijn afstanden uitbouwen, maar dat leverde flinke shin splints op. Dat terwijl het net zo lekker ging! De vele fysio afspraken en rustig aan trainen leken niet te helpen. Zodoende heb ik vanaf november tot en met half maart niet meer gelopen. Wél ben ik twee tot drie keer per week gaan spinnen én heb ik één keer per week een les bodypump gevolgd. Ik merkte dat mijn conditie vooruit ging, maar dat de belasting van spinning net te groot was om helemaal van die shin splints af te komen.

Nu dat ik conditioneel beter in mijn vel zit dan vorig jaar, kijk ik ook meer uit naar het rennen. Ik ben bang voor pijn in mijn schenen, maar pak ze goed in met mijn Herzog Compressiekousen. Sinds kort heb ik de foam roller op de sportschool ontdekt en hopelijk biedt dit ook genoeg stretching voor mijn schenen. Daarnaast ben ik met gel packs aan de slag gegaan om de ontstekingen in mijn schenen te koelen.

Zondag 08:00: let’s do this!

De wekker gaat om 08.00 en ik ben redelijk ontspannen! Mijn schenen voelen goed, hoewel ze nog steeds gevoelig zijn. Dat laatste is niets nieuws: de afgelopen weken ben ik het trainen weer gaan oppakken, wat direct resulteerde in gevoelige en pijnlijke schenen. De avond van te voren heb ik mijn outfit klaargelegd en deze trek ik meteen aan. Ik eet een ontbijtje bestaande uit yoghurt, granola en een banaan. Dat moet voorlopig voldoende zijn!

Om 9.40 stap ik op de fiets richting de metro. Eenmaal in de metro kom ik een goede vriendin tegen, waarmee ik samen op Blaak uit stap. Zij gaat samen met haar familie ook de kwart marathon rennen en ik zoek mijn hardloopmaatje op. Zodra ik metrostation Blaak uitstap, komt de gezellige drukte mij al tegemoet. Het zonnetje schijnt, iedereen heeft een grote lach op zijn of haar gezicht en opzwepende muziek galmt door de stad. Hier doe ik het voor en hier heb ik een jaar naar uitgekeken!

Help: het is zo druk!

Om 9.42 klinkt het startschot van Wave 2. De eerste kilometer gaat met groot gemak, maar het is vermoeiend om alsmaar mensen in te halen. Het is vrij warm buiten, maar erg gezellig. Overal is er muziek, staan er mensen te juichen en ik geniet van de omgeving. De eerste vijf kilometers (ondanks de klinkers wanneer we het Kralingse Bos in lopen) gaan met een lekker tempo: ik geniet volop en neem mijn loopmaatje vrolijk mee. Na de drinkwaterpost op 5 kilometer gaat er iets mis: mijn benen worden ongelooflijk zwaar en de mentale strijd is begonnen. Ik ben vermoeid na het bekertje water en terugkijkend naar mijn horloge, is hier ook een enorme stijging in mijn hartslag te zien (>200).

Dit is een heel grote mentale strijd …

Vanaf kilometer 6 tot en met kilometer 9 zit ik in innerlijke strijd. Ik zit er niet meer lekker in: alles gaat langs mij heen. In mijn hoofd klinkt het alleen maar ‘ik wil wandelen’ en ‘nog even doorzetten’. Mijn benen willen niet meer omhoog, frustrerend! Gelukkig heb ik geen pijn aan mijn schenen. Ik moet zeggen dat ik van deze kilometers vrij weinig onthouden heb en als ik de foto’s terug kijk, zie ik alleen maar een enorm rood hoofd! Het was behoorlijk benauwd in Rotterdam, lang geleden dat ik met zulke temperaturen heb gerend! De muziek, het publiek en alle aanmoedigingen helpen wel enorm: tegen het einde aan worden twee mensen voor mij aangemoedigd (en niet zo’n klein beetje ook) en stiekem geeft mij dat ook een enorme boost.

Wanneer we, met nog één kilometer te gaan, de Coolsingel oplopen, wordt het een zware strijd. Het lukt me om te versnellen, maar tegelijkertijd voel ik me duizelig en koud worden, de randen van mijn blikveld lijken wat zwart te worden. ‘Doorademen en doorlopen, het is zo voorbij’ luidt mijn mantra. Eenmaal over de finish haal ik mijn medaille, glaasje water, flesje AA en gepeld banaantje op. Zo, die is in de pocket mét een nieuw PR op de kwart marathon Rotterdam: 1.04.00.

Happy as a kid!

Enerzijds enorm trots en blij: ik heb de Kwart Marathon Rotterdam pijnvrij gelopen en zonder specifieke hardlooptraining wél een nieuw PR gelopen. Aan de andere kant: het was ongelooflijk zwaar en wat is een kwart marathon op een hele? Er zijn zoveel mensen die nóg harder hebben gewerkt tijdens de hele marathon. Wel weet ik zeker: ik wil weer door gaan trainen. Zulke wedstrijden als deze geven een doel en lol aan het trainen. Afgelopen maanden heb ik twee keer mijn startbewijs moeten doorverkopen: die van de Bruggenloop (15 kilometer) en die van de CPC (halve marathon). Die ga ik dit jaar gewoon weer proberen met hopelijk veel meer leuke, kleine wedstrijden tussendoor. Wie weet ren ik volgend jaar wel de hele marathon van Rotterdam!

Voor nu kan ik nog nagenieten van het afgelopen weekend en kan ik niet wachten om een volgende wedstrijd te lopen. Trainen voor een halve marathon voor na de zomer wellicht!

Benieuwd naar mijn vorige Kwart Marathons?
Lees hier het verslag van 2017
Lees hier het verslag van 2016

Liefs, Sophie

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *