Mijn eerste bloeddonatie: goede voornemens

In december was het tijd voor een nieuwe poging om bloed te doneren: in september was mijn ijzergehalte te laag en mocht ik helaas niet doneren. Voor 27 december kreeg ik een nieuwe oproep en ik heb mijn best gedaan om ijzerrijke producten te eten. Missie behaald: ik kreeg oké voor donatie! 

Het onderwerp bloed doneren heeft mij altijd al weg bezig gehouden. Ik vind het een nobel iets, maar aan de andere kant voor een gezond persoon ook wel iets ‘vanzelfsprekends’. Als je gezond bent (en geen fobie voor naalden hebt!), zou je op deze manier, kosteloos, iets voor een ander kunnen doen.

Volgens mij ben ik vanaf augustus bezig geweest om bloeddonor te worden. Het begint met een wangslijmvlies test, waarna je een aantal weken later bericht krijgt voor de eerste keuringsafspraak. Om je hb-gehalte (ijzer) in het bloed te meten, krijg je een prikje in je vinger en het bloed gaat door een apparaat wat dit meet. Ik zat op het randje van een laag hb-gehalte en mocht niet doneren. Wel werden er een paar buisjes bloed afgenomen, want voor iedere donatie wordt het bloed getest en iedere keer opnieuw wordt de bloedgroep bepaald!

Het meest spannende? Of mijn ijzerwaarden wel goed genoeg zijn! 

Ik kreeg een nieuwe oproepkaart voor 27 december: lekker volgegeten na de feestdagen. Als eerste – uiteraard – de ijzerwaarden testen! Die waren goed en daar was ik toch wel een beetje trots op. Een hoger ijzergehalte is voor jezelf ook gewoon beter; het geeft meer zuurstof in je bloed en zorgt dat je wat minder snel moe bent. ‘Natuurlijke doping’ zoals ze het noemen :-)

‘Een halve liter bloed armer en een roze koek rijker’

In totaal wordt er een halve liter bloed (ongeveer 10% van wat ik in totaal heb) afgenomen. Niet meer en niet minder: zo zijn de apparaten ingesteld. In de wachtruimte vind je een arsenaal aan roze koeken, stroopwafels, speculazen, cola, fanta en chocolademelk. Na de eerste keer doneren ben je verplicht om te blijven liggen en een hapje en een drankje te nemen. Nou, kom maar op met die roze koek en een glaasje cola!

De (in dit geval) dames van de afdeling waren ontzettend aardig, zorgzaam en enthousiast! Ze lopen meerdere keren even langs of dat alles goed gaat en bedanken uitgebreid voor jouw donatie. Ik moet zeggen dat je bloed doneren écht op een vrije dag moet doen. Ik ben ongelooflijk  moe geweest diezelfde dag en de dag erna: je uithoudingsvermogen lijkt nergens meer op en het sprintje van de bloedbank naar de auto viel zwaar! Mijn lichte verkoudheid is door gaan zetten tot een korte, zwaardere verkoudheid en ik heb de sterren van de hemel geslapen. Maar ik ben trots op mijn lijf!

Waarom?

Er zit geen financiële vergoeding aan het doneren van bloed vast, maar ik ben ongelooflijk dankbaar en trots op mijn lijf wat mij beschermd tegen alles om me heen. Dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend: voor mijn lichaam blijkbaar wel. Mijn lichaam maakt nieuwe bloedcellen aan en zorgt ervoor dat zulke verliezen vrij gemakkelijk aangevuld kunnen worden. Bloed is essentieel en ik heb er wat dat betreft ‘genoeg’ van. Voor mij bijna niet meer dan logisch om te doneren!

Ik voel me er persoonlijk goed bij. Goed om bij iets stil te staan, wat voor jou zelf eigenlijk vanzelfsprekend is. Want vanzelfsprekend is het eigenlijk helemaal niet! Daarnaast is het áltijd nodig. Voor zware, acute ongevallen, bevallingen of ernstige ziekten. Je kunt er altijd iemand mee helpen en voor mij is het maar een kleine moeite die mij een uurtje van de dag kost. Dat is wat mij ertoe bewoog om bloeddonor te worden.

Ben jij (al) bloeddonor? 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

  • Ik ben plasma donor. Iets wat je kunt overwegen als je geen bloed kunt doneren of na de bloeddonatie er veel last van blijft houden. Het doneren van plasma is minder zwaar voor je lichaam. Goed dat je dit doet en er aandacht aan besteedt! Veel meer jongeren zouden moeten doneren want we balanceren altijd op het randje van te kort bloed/plasma in Nederland. Als ik bij de bloedbank ben zie ik veel 50+ en weinig mensen van mijn eigen leeftijd (33).

    • Ja ik heb er ook over nagedacht! Wellicht dat ik het uiteindelijk ook ga doen, wie weet! :) Ik vind het zelf heel belangrijk om hier aandacht aan te besteden; dit is zo belangrijk! Ben ik helemaal met je eens!

  • Wat goed van je! Ik wilde in Perth graag doneren, mijn host mom werkt namelijk bij Red Cross, maar toen bleek dat het niet kon omdat ik niet lang daarvoor nog in Azië was geweest. Wie weet dat het wel kan als ik straks terug in Nederland ben. :)