Ik rende de kwart marathon en wil verder gaan trainen!

kwart marathon 2017: heftig maar geweldig!
kwart marathon 2017: heftig maar geweldig!

Gisteren stond volledig in het teken van de Marathon en de Kwart Marathon van Rotterdam. Vorig jaar liep ik ‘m ook al, en ik was vastberaden om het dit jaar nog beter te rennen. Zoals ieder jaar, begin ik pas te trainen na mijn wedstrijd. Ook deze keer: ik ging bijna ongetraind rennen, maar genoot er vol van. Trots? Zeker! Tijd verbeterd? Check! 

‘Die kwart marathon? Ik wist het niet zo zeker meer.’

Twee weken voor de start van de kwart marathon rende ik nog mijn laatste lange afstand (8 kilometer) en dat ging niet je van het. Ik had last van mijn heupen (eigenlijk al het hele jaar bij afstanden langer dan 5 kilometer), mijn knieën idem dito en conditioneel ging het eigenlijk ook niet zoals ik wilde. Met in principe nog twee weken te gaan, wilde ik veel korte afstanden lopen: ik had er immers de tijd voor en een paar snelle 5 kilometers zouden goed zijn voor mijn conditie en hopelijk ook mijn heupen.

Wat ik niet had bedacht, was dat mijn bezoekje aan de huisarts voor een plekje onder mijn voet (ik dacht een schimmeltje) daar verandering in bracht. ‘Waarschijnlijk is het een onderhuids wratje, laten we maar stikstof gebruiken’. Drie keer twaalf seconden werd dat plekje op mijn voet bevroren. Ik herhaal: drie keer twaalf seconden. En zo strompelde ik een kwartiertje later, helemaal bezweet, terug naar de auto. Die kwart marathon? Ik wist het niet zo zeker meer.

‘Iedereen moedigt je aan, er staan spandoeken en er wordt muziek gespeeld’

De plek op mijn voet was gevoelig en ik was helemaal uit de marathon/ hardloopsferen. Ik heb niet meer getraind, ben wel naar de sportschool geweest, maar wist niet of ik ‘m ging rennen. Het was pas zaterdag 8 april (één dag voor de marathon) dat ik besloot mijn startbewijs op te halen. Ik krijg energie wanneer ik weer op de expo rondloop en de Kids run is net afgelopen. Geweldig om de sfeer alvast een beetje te proeven en mijn startbewijs in mijn handen te krijgen. Ik baal énorm dat ik niet genoeg heb getraind: Rotterdam is een prachtige stad om doorheen te rennen. Iedereen moedigt je aan, er staan spandoeken en er wordt muziek gespeeld. Stiekem baal ik dat ik geen marathon kan lopen. Maar ooit gaat ook dat gebeuren!

Ik word enthousiast, maar weet ook wel dat ik geen PR ga lopen. Ik slaap zaterdag op zondag slecht: ik ben vaak wakker uit angst dat ik mij verslaap. Uiteindelijk sta ik om 8 uur naast mijn bed en werk met tegenzin twee crackers kaas naar binnen. Ik had een banaan mee willen nemen en die een halfuurtje voor de start willen opeten, maar ik ben ‘m vergeten. Stom! Om half 10 stap ik de metro in: samen met veel andere lopers en toeschouwers. Het gaat beginnen en ik voel de kriebels opkomen! Vier jaar geleden stapte ik in diezelfde metro, niet voor de marathon, maar om naar mijn werk te gaan. Ik snapte niets van al die drukte en mensen in hardloopkleren. Nu maak ik daar zelf deel van uit, geweldig!  Waar we vorig jaar flinke vertraging hadden, loop ik om 10.10 mijn eerste meters. Helemaal volgens plan!

De eerste kilometers (0-2,5) zijn lastig. Het is ontzettend druk, zo druk dat ik niet eens meer fatsoenlijk kan inhalen zonder dat ik zou vallen. Ik accepteer het, geef mij er aan over en geniet van het rustige tempo waarmee ik mijn eerste 2,5 kilometer met gemak ren. Het is warm, maar met de zon in mijn rug lukt het prima.

Ik hoor mijn naam om de zoveel tijd: ‘kom op Sophie’!

Kilometers 3 tot en met 7 gaan lekker! Ik heb eindelijk een prima tempo gevonden en geniet van de gezelligheid die zich afspeelt rondom de Kralingse plas. Ik hoor mijn naam om de zoveel tijd: ‘komop Sophie’! Mensen die iedereen zijn naam opnoemen om aan te moedigen: ik vind het geweldig en ik krijg regelmatig een glimlach op mijn gezicht. Er wordt confetti over mij heen gegooid door een meisje aan de zijlijn en bewoners uit de buurt hebben muziek voor ons opgezet. Dit is de eerste keer dat ik zonder muziek ren en het is helemaal niet zo erg als ik had verwacht! Bovendien mis ik het bordje van 6 kilometer volledig, waardoor ik opeens al bij kilometer 7 ben. Dat helpt!

Hierna gaat het allemaal wat lastiger, iets precies net zo ging tijdens de vorige kwart marathon. Mijn linkerheup en rechterknie hebben het niet zo naar hun zin. Ik moet een beetje terugschakelen, maar probeer afleiding te zoeken in het publiek. Het helpt en sleept mij er doorheen.

Kilometer 8 is zwaar: we moeten omhoog rennen. Vals plat en het is vermoeiend. Mijn heup krijgt het extra zwaar te voortduren, maar ik wil kosten wat het kost niet gaan wandelen. Als je daar eenmaal aan begint, houd je het namelijk niet meer vol. Ik ben na deze kilomeer niet heel veel meer waard.

Om mij heen hoor ik mensen praten: ‘over een kwartiertje zitten we op het terras, nog even de laatste meters!’

Kilometer wordt er niet beter op: ik strompel bijna. Totdat ik opeens een meisje voor me hoor dat ze echt niet meer kan. Twee jongens naast mij (in een hoola rokje) pakken d’r vast en trekken haar mee: ‘je bent al zo ver, kom op, je kunt het, wij trekken je mee!’. Om mij heen hoor ik mensen praten: ‘over een kwartiertje zitten we op het terras, nog even de laatste meters!’. Het moedigt mij ook aan en ik probeer een beetje te versnellen. Waar is vorig jaar geen eindsprint meer kon doen (over de laatste 600 meter deed ik 5,5 minuut!), versnel ik nu behoorlijk! Ik finish met 1.07.29; 35 seconden sneller dan vorig jaar! Opeens staat iedereen stil na de finish en voel het een beetje duizelen. Ik ben zeer dankbaar voor het bekertje water, de AA en een banaantje. Ik laat mijn medaille graveren en ga een halfuurtje later naar huis.

De adrenaline giert nog door mijn lijf en ik ben helemaal hyper wanneer ik thuis ben. Na een broodje en een warm bad kak ik helemaal in. Wel hartstikke trots op wat ik heb bereikt. Wat was ik blij dat we al zo vroeg konden rennen: ik wilde per se in een lange broek rennen, maar er was natuurlijk 20 graden voorspeld. Mijn top en broek zijn van Saucony en ik moet zeggen dat ik er héérlijk in heb gerend. Warme benen en een goed luchtdoorlatende top. Wat mij betreft een topcombinatie! Vorig jaar rende ik in een shorts en ik moest toch om de zoveel stappen mijn broekje naar beneden trekken. Heel vervelend!

En nu? Nu weer kijken of ik kan trainen voor de #roadtohalfmarathon. Ik wil het nu écht doen. Ik weet dat de inschrijving voor de Bruggeloop nog even op zich laat wachten, maar het wordt écht tijd voor 15 kilometer. Helemaal met het zachte weer nu: dit is ideaal om mee te gaan trainen!

Zo en nu 1100 woorden verder zijn we wel aan het einde van deze post. Ik ben enthousiast, voldaan en moe, haha! Heb jij ook meegedaan? Of ben je wezen kijken? Ik houd je op de hoogte wat betreft vorderingen in het hardlopen! 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

  • Wat ongelofelijk knap dat je ondanks de pijn en de tegenslag toch door bent gegaan! Ik had het vast allang opgegeven na die wrat, dus wauw wat heb jij het goed gedaan! Mag je trots op zijn! En dan ook nog eens zo’n prachtige tijd rennen! Malou x

  • Ik heb trouwens echt een inschrijving nodig om weer te gaan trainen. Ik heb al veel te lang niet hardgelopen wegens persoonlijke omstandigheden, maar jeetje, na afgelopen weekend al die mooie verhalen over de marathon, halve marathon en kwart marathon krijg ik ook echt weer de hardloopkriebels. Ik wil dit ook weer, en ik wil nog meer medailles! Mooie prestatie heb je geleverd ondanks de pijntjes.

    • Ja, dit dus precies! :-) Ik heb echt dit soort deadlines nodig om te gaan rennen. Hoewel ik er dan alsnog niet echt voor train… Als ik me nu al in zou kunnen schrijven voor de bruggenloop zou dat echt te gek zijn! Rotterdam is wel écht topsfeer, hihi! Dankjewel!!

  • Gefeliciteerd en wat een goede tijd!
    Ik zag alle gezellig gisterochtend in het ov van de lopers die de marathon gingen rennen.
    Ook die van het publiek.

    Xoxo